Een dagje rondkijken in Pokhara

Beste vrienden en volgers,

Pokhara is veel kleiner en vooral kalmer dan Kathmandu (ook wel Dustmandu geheten). En de bezienswaardigheden zijn allezins het bekijken waard.

We beginnen bij Bindabashani Temple, gewijd aan Durga, de beschermgodin van Pokhara. Tot zover de simpele benadering. De godin is ook bekend als Shakti of Kali, maar manifesteert zich hier als Baghwati, het bloedorstige aspect van de godheid. Het Hindu geloof is ietwat gecompliceerd. De tempel kijkt grandioos uit op de Himalaya's, en wordt druk bezocht. Hier en daar is een bleekgezicht te zien.

De Seti Gandaki ofwel White River ontspringt nabij de top van de Fish Tail top in het Anakourna massief. Aangezien het daarboven allemaal kalksteen is, dat oplost in het water, is de kleur melkachtig wit. We nemen een kijkje bij kanaal No 3 waar het water door de stad stroomt. 

De Gupteshwor Mahadev Cave is een diepe grot waar de god Shiva vereerd wordt. De lucht is vochtig en benauwd, en als je achter het Shiva heiligdom verder de grot in loopt zie je de benedenkant van de Davis waterfal. Die heet zo sinds een mevrouw Davis uit Zwitserland hier omkwam na een plotselinge toevloed van water. Sinds niet lang geleden is de ingang van de grot een prachtig gebouw.      

We zitten hier vlak bij de Himalaya’s en Tibet. Tijdens de Chinese inval in Tibet in 1959 zijn talrijke Tibetanen het land ontvlucht. De Dalai Lama zit in India, maar in Pokhara zijn er ook de nodige terechtgekomen. Onze gids Tsering is een tweede generatie Tibetaan in ballingschap. Hij is nog nooit in Tibet geweest.

We bezoeken de plaatselijke Boeddhistentempel. De monniken lopen in een rood-purperen pij en varieren in leeftijd van 8 tot 88. In het Boeddhisme is het belangrijk dat de geest en het hart in balans zijn. De geest wordt gesymboliseerd door een bel, het hart door een gestileerde bliksemflits. De twee voorwerpen dienen altijd tegelijk opgepakt te worden. In de tempel is natuurlijk ook de een foto van de 14e Dalai Lama te zien.    

We lunchen in een Tibetaans restaurant vlakbij het Tibetaanse vluchtelingenkamp. Tsering is hier kind aan huis. We drinken een kop thee en eten versgemaakte Mo:Mo. Erg populair in Nepal, maar geintroduceerd door de Tibetaanse vluchtlingen.

Dan begeven we ons naar een heuveltop boven het Phewa Lake. Daar bevindt zich de Pagode van de Vrede. Het is niet zozeer een pagode, als wel een stupa, gewijd aan de vier belangrijke levensfasen van Boeddha: zijn geboorte, het bereiken van de eerste Verlichting, het eerste onderricht aan vijf leerlingen, en zijn dood. Alle vier de plekken zijn pelgrimsoorden die een Boeddhist eenmaal in zijn leven zou moeten bezoeken. Dit heiligdom is gebouwd op instigatie van een Japanse Boeddhist, die overal in de wereld stupa’s liet bouwen. 108 in getal. Dat is precies het aantal kralen in een Boeddhistische gebedskrans. Een rondje mantra’s zingen bedraagt honderd. Maar voor mislukte mantra’s of per ongeluk overgeslagen kralen zijn er acht in reserve.  

Een bootochtje over het prachtige Lake Phewa mag niet ontbreken bij een dagje Pokhara.

In het meer is een eilandje met daarop Tal Barahi Temple gewijd aan Durga, een godin die kracht geeft. We zijn bepaald niet de enige bezoekers, en de bootjesverhuurders doen goede zaken.

Als we nog even door de bloementuin van het Fish Tail Lodge wandelen zien we de laatste zonnestralen over het Annapurna massief strijken, dat prachtig roze oplicht en dan langzaam in de invallende duisternis verdwijnt.